انحراف از راه حق و ضايع شدن پاداش او وجود ندارد . پاداش شهيد تضمين شده است و او بيم و اندوهى ندارد . اما پيروز گرچه همان پاداش شهيد را دارد ، اما دستيابى به اين پاداش مشروط به دوام و استقامت در راه و عدم ارتكاب كارهاى از ميان برندهء پاداش است . بنابر اين پيروز در معرض خطر است ، تا آن كه دوران دنيا را تا رسيدن به آخرت در صراط مستقيم بپيمايد . اين‌ها برداشت‌هايى است كه از آيه شريفه زير استفاده مىشود : « فَلْيُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ وَ مَنْ يُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً » « 1 » پس ، بايد كسانى كه زندگى دنيا را به آخرت سودا مىكنند در راه خدا بجنگند ؛ و هر كس در راه خدا بجنگد و كشته يا پيروز شود ، به زودى پاداشى بزرگ به او خواهيم داد . بنابر اين گرچه شهيدان با خون پاكشان راه پيروزى را هموار مىسازند ؛ ولى به طور معمول آنان را پيروز نبايد خواند . اگر پيروزى را نوعى چيره شدن تعريف كنيم كه موجب پديد آمدن تغيير و تحولى قطعى مىگردد و در راستاى اهداف شخص پيروزمند ، نقطهء عطفى اساسى به شمار آيد ، بايد گفت كه پيروزى اخصّ از چيرگى است . زيرا بسا چيرگىهايى كه به پيروزى نينجاميده است ! از همين جاست ، كه قرآن كريم تأكيد مىفرمايد كه صلح حديبيه يك پيروزى آشكار بود ، زيرا براى اسلام و مسلمانان موجب پديد آمدن چنان تغيير و تحولات سرنوشت‌سازى شد كه جنگ بدر با وجود عظمت پيروزى حاصل از آن چنان نتايجى به بار نياورد . زيرا كه در اين صلح ، قريش مسلمانان را به عنوان دشمن نيرومندى كه با آنان برابرى مىكند به رسميت شناختند ، و پيمان صلحى به امضا رساندند كه بدان احترام مىگذاشتند و رعايتش مىكردند .

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) ، آيه 74 .